غرفه­ی آخر- اکتبر 2005

با تاریخ

ملیحه تیره گل

ای خط

امتداد طولانی

هم­سایه­ی زمان

عینیت ِ حافظه، از سنگ،

شمشیر،

و

دکمه،

پیر ِ نامیرا

بی­شتاب ِ عجول،

که بیهوده پنداشته بودم

که مرزها سخره­ی دست تواند،

ای تاریخ!

صبوری­ی دست­های پُر زخم و آواره­ی من

در دشت خاکستری­ی تو،

تحمل مادر آن کودک لال را

یا

داستان زنی را

که در آینه از چشمانش

هر روز

سوزن­های ریز ِ روینده را

صبورانه

بیرون می­کشید،

به یادم می­آورد.

ای همهمه­ی مغشوش

مرا راه ببر

به کوچه­های پیچ پیچ و کور

به دیروز ِ دور

به سال­های بی­عبور.

مرا راه ببر

به وقار شرمگین نوع ِ خودم:

به قتل عام همیشگی­ی قناری­ها

به دست عدالت،

به شکار ِ سیاه سرافرازم

با کمند ِ سفید ِ اسارت،

به سوختن معرفتم

در حریق ظلمت،

به ریزش زهرم در جام شوکران،

به پاضربه­ی گالیله،

به «اناالحق»، بر چوبه­ی دار،

به ریزش قامت استوارم

در میدان نمایش رومی­ها،

به تن شعله­ورم

زیر اشگ­های موزون نرون

در پاسارگاد، سارد، رم، ویتنام، هیروشیما

به گم شدن رایت ِ نجابتم،

در ازدحام چکمه­ها و شنل­ها و تاج­ها.

ای انبوه پُرحوصله

مرا در خود راه ببر،

بگذار ببینم

وقوع حادثه را، شروع فاصله را.

بگذار ببینم

که چه­گونه

توان دست­های تناورم

این چنین باطل شد،

که ساختنم، برای ریختن بلندای خودم بر خاک است.

بگذار ببینم

که چرا اعتلای خِردم را

فقط در کتاب می­نویسم.

ای دانش طویل

مرا از خود عبور ده

تا آفرینش ضرورتی را بیاموزم

که تصادفش مرا بر خود بشوراند، بشوراند.

که ایمان بیاورم

به اعتبار دست­هایم،

به اعتلای اندیشه­ام.

که ایمان بیاورم

«به پاکی­ی آواز آب­ها»،

به تابش پُرنوازش خورشید،

به نعیم باران،

به گوارای جاری­ی گندم،

به سهم خودم،

به سهم خودم.

تا زخم قدیم دست­هایم را

مرهم نهم

با پیوند تابناک آب

با خاک و آفتاب

در عرصه­ی عطر و تبسم و پرواز

در امتداد تو.

تا سیاره­ی خونینم را

از مبدأ یک جشن بزرگ

به رنگ­های طبیعی مهمان کنم

در امتداد تو.

و ایمان بیاورم

که رنگ قرمز

تنها نشان عشق است

و ابزار نقاشان

در امتداد تو.

1365

برگرفته از مجموعه­ی شعر: «از خفای "خود"»، ملیحه تیره گل (م. رازین)، انتشارات مزدا، 1988

بالای صفحه