غرفه­ی آخر – اکتبر 2005

چند شعر از

پروین باوفا

کویر

کویری که

رنگ آب ندیده

دلتنگ آب نیست

تا نورهست                         

تا هوا هست                        

بی­آغوش مرد

و     

نوازش یارهم                  

می­شود                                          

تمام هراسم

از

شکستن قلم و

قحطی کاغذ است                         

تافته­ی جدابافته

حساب کردم

امروز

 درست بیست سال است

که پوست تنم

جز با

حریر-- و

تافته­ی جدابافته                        

هم­آغوش نبوده است

حلقه

النگوهایم

دیگر صدا نمی­دهند

آن­ها را

به دست دختری ریختم          

که قله­های سهل­الوصول را

از دور

             نشانه کرده بود               

شاید زمان دویدن

زنانگیش را صدا کنند                     

از من گذشته است

مچ­هایم نیز

     چون انگشتانم

دیگراسیر

حلقه­ی هیچ زنجیر نمی­شوند                      

زنانگیم را

سالیان درازی است

که در پشت قله­های صعب العبورعشق

جا گذاشته­ام                                                       

قیامت سکوت

درخلوتم

               قیامتی است

که اگر

 بمب سکوت بیاندازی

                                 منفجرنمی­شود

نه ،

نگران صدای خود مباش

خار زبان تو

آنقدرها هم

که فکر می­کنی     

شبیه سوزن نیست.

هم خواب

تا کم می­شود

سایه­ی خورشید

از سرِ زمین                                  

پهن می­شود

ململ خیال تو

بر روی تخت من                       

میهمان­نواز

میهمان­نوازتراز

                      چشم­های من

قالی­ی دست بافت ایرانی­ی من است

تا در می­زنند

رنگ می­پرد

            ازگونه­های رنگینش

و گل­های ابریشمین­اش

پرپرمی­شوند همه

                     زیر قدم­های بی گدار دوست

بی­اعتنا

به خون پاره­های

انگشت­های نحیفی                   

 که در دخمه­های شرق

 سال­های کودکی را به

به سرعت

گره­های کور هر ردیف                  

پیر می­کند                                                                  

میهمان نوازتر از دلم

قالی­ی بی­رنگ و روی

لگدخورده­ی من است                                 

نگاه آبی

بازمکن دهان

نیاز به یاری­ی

                   واژه­های بی بند وبار نیست

می­ترسم

حس زیبای تو را

تباه کنند                    

                             یا تفسیراشتباه کنند                              

نگاه تو گویاست

آنقدر

که می­شود عشق را

به وسعت آسمانی­اش

         دید و

                شد غرق

در قعرآبی­اش                                                 

واژه­ی باران است

نگاه آبی آرام آسمانی­ات

بن­بست

تنگ است دلم تنگ

چون کوچه­ای که در آن

جای عبورنگاه که هیچ

جای شکار

             یک نفس هوا

                                حتا نیست

پل نگاه توهم

شکست

       در پشت پای من

بی­وداع و بدرقه

                می­خورم به بن­بست عشق

                                                  قهر

بهانه

برای خواب رفتن

بهانه لازم نیست

تن فرسودگی

                   دلیل موجهی است

شب را

می­شود

         زنده دارکشید

تا صبح                  

یا زیرنورشمع

خود را

          به خیال خواب سپرد

بیدار شدن

اما انگیزه می­خواهد                  

حسی                       

که مرا از تخت جدا کند

بی شوق دیدار روز

درِ خانه­ام

             بر پاشنه­ی سحر نمی­چرخد

بالای صفحه