فلورا شباویز

کاچی

مادر بزرگ می­گفت: «مثل خرِ امامزاده داوود همیشه از رو لبه راه می­ری.»

ساق پاهای لاغرم پر از زخم و زیل، از زیر لباس تافته­ی راه راهِ سفید و آبی و بی­قواره، امروز از همیشه زشت تر بود. شق و رقّی­ی لباس، از صبح که پوشیده بودمش و دنبال نسرین و مریضی­ی نامعلومش از این بیمارستان به آن بیمارستان راه افتاده بودم، اذیتم می­کرد. این کم بود، که طرف­های ظهر سفتی­ی پارچه را هم وسط پاهایم حس کردم.

عمه گفت: «چیز مهمی نیست.» و رفت سراغ چمدانش.

تو اتاق سفره­ی غذا را پهن کرده بودند.

نسرین گفت: «آخه دفه­ی اولشه!»

تو فامیل همه می­گفتند نسرین مَشَنگه.

کنار سفره، پاهایم را زیر لباس خش خشی­ی زشتِ پیلی­درشت، قایم کردم.

عمه گفت: «پیاز نخور!»

عمو گفت: «چرا نخوره؟»

تمام صبح با نسرین تو راهروهای بیمارستان­ها آواز خوانده بودیم.

عمه گفت: «سبزی خوردن هم نخور!»

عمو گفت: «بذار بچه هر چی دلش می­خواد بخوره!»

کمربند تنگِ پلاستیکی­ی لباس آهاردار راه نفسم را بسته بود.

پسر عمه­ها دویده بودند رفته بودند تهِ حیاط، بازی.

جوراب­های کوتاهم را به زور کشیدم بالاتر تا روی زخم را بپوشاند و دویدم رفتم روی لبه­ی حوض به راه رفتن.

عمه گفت: «دختر بیا پایین، این قدر شلنگ تخته ننداز!»

عمو گفت: «بذار بچه بازیشو بکنه!»

طرف­های عصر از بس برگشته بودم و پشت لباسم را نگاه کرده بودم، گردنم درد گرفته بود.

شب که برگشتم خانه­ی خودمان، مادر بزرگ گفت: «بمیرم الهی برا بچه­م! بهت کاچی هم ندادند!»

15 دسامبر 1997

بالاي صفحه