زيبا کرباسي

بر زمینی که مثل تنبلی از من است 

شاعر آمدم تا از ریش ِ پیامبران آویزان نمانم

زمان با پلک­هایم بال بال کبوتر می زند

مثل نامی که بر زبانم چه تند!

 

آن­ها نمی دانند که با همین شعر از پنجره­هاشان بیرون پریده­ام

زمان با پلک­های بسته از من و شعرم می گذرد

لِکّ و لِکّ ِ ساعتی که بی صورتِ تو بر صورت و کاغذم خط می­کشد

نمی داند چه­گونه در سیم­ها خط می­خورد صدای ما که چه در آستین دارد

تا خط به خط شود این شعر در صدا و صورت و صفحه و کابل

که خط می­زند بر اندام ِ گذشته­ی زنی در کدام سوی دینگ دانگ

بر زمینی که سکته­ی خفیفی از من است

شاعر ماندم تا پیامبران در سیب­هایم خیره بمانند

با این­همه کسی چه می­داند

زندگی مرا در صدایش به جا گذاشت

و هنوز چشم­های غلیظش را ندیده­ام