زیبا کرباسی

من این جا با مَردُم می مُردم ومَردَم مدام می گفت مَردُم و با مُردَم به انجام می­رسید

 

مثلِ لوله­ی تفنگِ خالی در خلق لولیدیم     نیافتیم!

خلق شدیم و با جلق ساختیم

 

خانه­ها و در و دیوار     جلقی!

مادران ِ باردار           جلقی!

تا ریخ ِ از ما گذشت و جغرافیای ِ     آه نرسیدیم!   جلقی شد  

 

در خانه با مَردُم می مُردم و مَردَم چه دور به نخل­ها و برّه­ها می گفت مَردُم!

آمیزشی با شب بوها داشت

 و آرام و آسمانی در گل­های قاصد فوت می کرد

 

گیسوان و گوشه­های اندامم پُر می شد از قاصدک در پیاپی­ی شب

 با روزها طناب بازی می کردم

در هر باز  و  بستن      نفس کم می آوردم از شمردن

چه نازی کرده­اند ثانیه­ها   سال­هایم را

با بوی چرم و توتون در خانه پخش می شدم در کافکا تا ساد و شک!

شکِ مشترکی مرا می کوبید موجی به صخره-  سُخره­ی مَردُم

مَردُم!

که با سر و سنجاق در دلشان رفته­ام    سر رفته­ام    سر خورده­ام

همیشه برگشت خورده­ام با مُهری بر پیشانی از خانه­ی مَردُم

 

با تو در خودم روی پای خودم با قطار این شعر راه افتاده­ام از گوشه­ی دفتر ِ بنفش ِ چه خوشگل! با ابروانی آبی    لب­های رُژی رژه رفته­ایم  روی لاشه­ها

 کشیده­ایم این قطار را تا روی شانه­هایی که قطار ایستاده­اند تا قرن ِسی، بگذاریم.

 شانه­های پرتغالی­ی پُر خالی­ی مَردُم که در خیابان­های  پر بوق و کرنا با  کراوات و عبا می گشتند دنبالشان گشتم       نبودند!

در آتش می درخشیدند مثل دانه­ی اناری سینه می دریدم سر می کوبیدم دانه دانه انگشتانم را می بریدم       نبودند!

 زُل می زدند از کنار ِهم با سر و چشم­هایی که بزرگ تر از تن می رفت

 می گذشتند          نگذشتم!

مَردُم که باران گرفته­ام هق هقِ رِنگی  رام دارام دارام بر طبلی تو خالی

 

مَردُم که مثل ِ شهر پایین و بالا دارند اما نه مثل شهر

 پایین و بالای شهر را یکی می کنند اگر بخواهند

مناره­ها    تندیس­ها     و برج­ها را سیل می برد اگر کناراین میدان ناگهان شُرشُر بشاشند

مَردُم که مَردُمند ودَمند و دامند و رام دارام دارام بر طبلی خالی

مَردُم که مَردُمند و دمند و دامند!

 

 سرگیجه­ی بین سطرها بودیم

حفره­های سفیدی که زیر پای هم خالی می شدیم

پر از دلریزه و چه خوب بود!

 هوای خنکِ مورمور در دور و نزدیکِ هم    تبریز ِهم

 گفتیم از مَردُم و در صدای مَردُم پیچ و گره خوردیم

 روی تارهای صوتی مثل موج­های الکتریک سُر خوردیم

تا به گوش هم برسیم       گوش بردیم

 

چقدر حرف میان این­همه خالی بنفش شد

 که پرتغالی­ی  شانه­ی مَردُم باشیم؟

 شاید سُر بخوریم

جایی زمین کنیم کنار هم که مردم باشیم

 

آی ی پرتغال فروش!     کجایی!     

بالاي صفحه