زيبا کرباسي

فرق

 

نیمه­های من که عاشق هم­اند

دلِ هم را می­برند و در هم گم­اند   آقاخانم!...

نه! خانم ِشما را نمی­بینند  نه آقا

و نه میلی به آقای شما دارند   نه خانم!

شعر«آقا خانم» از دفتر «جیز»، زیبا کرباسی، زمستان 2000

روی صندلی­ی ابری که نشسته باشی یعنی بهار

یعنی همه چیز به به!

مثل همین چند سال ِ پیش

که فرق سرم را از چپ باز می­کردم

خانم­آقایم خانوم­تر بود

و برگونه­هایم سرخ خانمی می­­کرد

دلم از بال ِفرشته نازک­تر بود

وقتی در نرم ِشعرهام

خنده­هام سرخآبی­تر و اشک­هام دُرشت­تر بودند

 

حالا که تابستانم

روی این صندلی­ی حصیری نشسته فرق ِسرم را از وسط باز کرده­ام

خانم­آقایم قدِ هم­اند

نه فربه و نه لاغرند

میان­شان هر چه بگذرد

کم و بیش نمی­آورند ازهم و شعرهام در کمال ِتعادل ُپشتک می­زنند

 

پاییز که بیاید

از راست باز می­کنم

روی صندلی­ی چوبی راست می­کنم

آقاخانمی می شوم به چه گُنده­گی

با آقایی گُنده­تر

یاد می گیرم اخم کنم شکار بروم جنگ کنم

تخم­هایم باد می­کند و قند و اوره و عرّ ُوُ گوز ِ شعرم بالا می­رود

 

برف که ببارد برف فرقی نمی­کند فرق ِ سرم را از کدام طرف

به هر طرف که بچرخم آقام

بر صندلی­ی گردان

دور ِ خودم هم که بچرخم آقام

به هر طرفم که دست بکشی آقام

از هر طرفم که دست بکشی آقام

شعرم ریش درمی­آورد تا ناف

و از نه خانم ِ آقاخانمم پیرهنی بیش به جا نمی­ماند