زیبا کرباسی

تانگو

در تانگویی که بی تو تنها رقصیده­ام

دو قدم پیش و یک قدم پس

با ترس  ترس که پس نیافتم

دست­ها و گردنم موازی­ی غرور ِ ملایم بر چهره و چشم

با هر حریف به هر طرف

 که بچرخم       تا تو

  تا تانگویی که قرار بود تنها نرقصم

وقتی دستی که باشد نباشد تکیه­گاهِ کمرگاه

 برای پیچ و تابیدن که سربچرخانم

با قوسی کوتاه به پشت

 نباشی خمی خفیف شوی روی سینه­ام

و با لبخندی بََرم گیری

بَرم گردانی بگردانی  بگردیم تانگو 

تا نگویی نرقصیدم با هر سازی که لب تر کردی

که تا تواز جای پایم گل ِ نی      نی بزند

دو قدم پیش و یک قدم پس

نی   نی    با پیچک­های دور ِ تنم نی

خزه­های روییده ازکفش­هات

که لب­هایم برگ بپوشند از انتظار

وقتی نمی توانی برقصی

چرا دعوت به رقص می­کنی؟

که تا سر ِ زانو ریخته­ام

در تانگویی که باید تنها با تو     که نشد!

در روزی که به دنیا آمدی

دنیا آمد زیر ِ پایم افتاد

که من تنها رقصیده باشم

در تانگویی که نباید

بالای صفحه