علی طبیب زاده

ای کاش من جای تو بودم

چندی به گوشه ی عزلت خزيده اند

قومی به اواسطِ راه ِ قير گون،

دستی به آسمان

آن يک به سوگ نشسته زمان را

                                      چه بی دليل

وآن ديگری به تماشا،

ميان مه،

مبهوت و پر اميد

در قابِ يک خيال

رؤيای يک سوار

از پيچ ِ انتظار

با قامت صبور اساطيری اش ، که باز

از پشتِ ريشه ها

سر می زند برون

هر کس به طريقی به دست و پای

ريسمان ِ بند و اسارت نهاده است

گردونه ی زمان،

                      اما به صد سبب،

بر پاشنه ی هر روزه اش گذر کند

فرجام کار هر يک ازاين فسانه ها

در راس هر طريق،

چون انتها- کلام،

چشمش به يک نگاه

اما دوباره

              باز

شخصی به صد نياز

گويد به ديگری:

ای کاش من جای تو بودم

                               تو جای من!

بالاي صفحه