رفتن نازنین نظام شهیدی سخت تلخم کرد و سخت بر حیرتم افزود. اما به سوگ نمی­نشینم. با پرواز شعرش که سرشار از زندگی­ست، گاه تاریک و تلخ، گاه حیران و شگفت­زده، گاه معترض، گاه ناامید، و گاه امیدوار، پرواز می­کنم. و هر بار که پرواز می­کنم، با او ملاقاتی دارم در میعادگاه زندگی.

با شعرهای زیر (که از سایت «کتاب شعر»، به سردبیری­ی روشنک بیگناه، برگرفته­ام)، با نازنین ملاقات می­کنم تا به او بگویم که:

«بیهوده پهناور» نبوده­ای. م.ت.

چند شعر از

1

جهان نو

      اینک کشف جهان نو،

با لمس حفره­های به جا مانده

بر ملافه­ها و بالش­ها،

                                    آغاز می­شود.

جهان تازه، یعنی:

                        زمین معصومی،

که تنها ساکنش، سپیده دم است

            و می داند

چه وقت باید لمس کند،

لیوان واژگون و نقش ملافه را...

                                                            از کتاب: ماه را دوباره روشن کن

 

2

بر سه شنبه برف می بارد

 

برف پاک کن­ها

دست تکان می­دهند

بر سه شنبه برف می­بارد

 

دست تکان می دهیم:

- خدا حافظ... 

 

برف پاک کن­ها

از روی تو

برف سه شنبه را می روبند

 

من دست تکان می­دهم

نقش تو را پاک می­کنم

- خدا حافظ ...

 

بر جاده­ی خالی برف می­بارد

و برف پاک کنی

دیوانه وار

به این سو و آن سوی جدار گلو می­کوبد

 

در گلویم بر نام تو برف می بارد ...

 

3

تبعیدی

نه می چرخاندمان

                        باد

نه زمین می­فرسایدمان

 

تبعیدی­ی دست مهتابیم:

دستمالی کهنه

که در جیب بارانی­ی سال پیش

                        فراموش می­شود.

                                             از کتاب: بر سه شنبه برف می بارد

 

4

الو

 

 زیر ابرهای تو ایستاده­ام

و گلویم گرفته است

کنار ِ تابستان

تلفن زنگ می­زند

این ابتدای باران­هاست...

 

گوشی­ی تلفن ابری ست

رنگ­ها گرد ِ شماره­گیر می­پیچند

بوی باران بر انگشتان حلقه می­زند.

روی سیم­هایی که به اندازه­ی این هجرانی سیاه و طولانی ست

بر صدایت بوسه می­زنم

و ناگهان

تابستانی میان بارانم

 

 

5

تنها صدای باد

 

بیهوده پهناوریم

گورستان­ها در ما گسترده می­شوند

و سنگ­ها دری هستند

که بر گذشته می­بندیم.

گستردگی

راهی جز به سنگ­های سپید

نخواهد برد.

 

ما هنوز می چرخیم

و از تو ساعتی به­جا مانده است

که صدای خفیفش هنوز می­آید

عقربه­هایش تاریک می­چرخند

و ما هنوز می­چرخیم

 

کسی بهار را کوک نمی­کند

تا از طرح زمستان دورتر برویم

حتا وقتی که خسته­ایم

 

ماه کهنه باز می­گردد

تا بر بوسه­های بوگرفته بتابد

و شب که تکرار می­شود،

جوراب­های سیاه زنی است که دیگر نیست

 

گل­های پژمرده

بوی گلاب و باد

تنها صدای باد

و شب که بر درهای ِ بسته فرود می­آید

روبان ِ سیاهی است

               از کتاب: اما من معاصر بادها هستم

از شعرهای تازه تر که هنوز در مجموعه ای گرد نیامده اند:

6

این جا تهران است

 

- آن کشتی پهلو گرفته، از آن ِ من است

همان کشتی­ی کوچک ِ سبز با آن الهه­ی برهنه­ی مصری

که انتهای کوچه ای باریک پارک شده است

شاید آقا، شما هم دریانوردی گمشده هستید

آن بندر چه نام داشت؟

صیدا؟

والنتسیا؟

صور؟

تهران نبود؟

 

بندری بی آب و مرجان و صدف

با برج­هایی مواج میان اسکلت نهنگ­های مرده

و شاه راه­هایی که از میان ِ قفس ِ دندان­های ِ فسیلی می­گذرند

چراغ­های رنگی­ی چشمک زن، فانوس دریایی­یِ دریایی است

                                                                        که دیگر نیست

 

فتیله­ی صبح که بالا کشیده می شود

"زیر آفتاب باز هم هیچ چیز تازه نیست"

 

اما آن دریانورد گم شده شاید به خاطر بیاورد

کشتی­اش در کدام کوچه پارک شده و ناگاه الهه­ی محافظ کشتی را

با دو دست گشاده، بر سر در ِ سینمایی مفلوک باز شناسد

 

این جا تهران است.

 

 

7

هماغوشی

 

باید ظاهر شود این نگاتیو ِ اندام­ها و پیچش ِ آه ها و نفس ها

در نوری که به آهستگی­یِ اتفاق ِ یک هماغوشی است

زیر آن نور قرمز رنگ که برای ظهور می­تابد، همه چیز به وضوح ثبت می­شود:

 

عکس­هایی از انحنای بازوانت وقتی در من شنا کردی

با رنگ­های تند من و تو، در این خلیج که بندرگاهی است در تن ِ من

تو پیش می­راندی، پبش می­راندی

                                    و ساحل متورم بود

 

دستان من صخره را می جُست

و دستان تو امواج مرا

چنان مغروقی در من چنگ می­زدی، در آب­هایی که خلیج اندامم بود

گویی به ساحل نمی­رسید دست­هایت که آب­های مرا می­شکافت.

 ***

چند خط ِ ساده بیش نبودم

اما دستان تو مرا به داستانی پیچیده بدل کرد.

 

8

دون ژوان

 

شاید به دنبال عکس من بودید

                        که بدن­ها را ورق زدید

                        پستان­ها را ورق زدید

                        صفحه­ی پا ها را گشودید

                                                در کتاب­های بی­شمار

 

کارت پستال ِ ارزان ِ مَهبل­های بنفش را جستجو کردید

                        تا به عکس براق ِ من برسید

                        به زوایا و انحنای آن چه

                        اعضا و اندام­های من است

 

انگشتانتان به خاک ِ چرب ِ مردگان آلوده است

به چربی ِ پستان­ها و مهبل­های مرده که خاک را آغشته است

باید مراقب بود روی این عکس ِ رنگی­یِ نو

                                                خط نیندازد انگشت ِ چربتان...

 

9

سه روايت از يک عکس

۱
عدسی­ی دوربين دايره ای کامل است
تا همه را با هم بغل کنم.
همه ايستادند تا رو به سال­های نيامده، لبخند بزنند.
روشنی ترکيد
اتاق خيس شد

۲
ما زير برق چشمان پرستاره­ی تو ايستاديم
تا عکس بگيريم و مهربان بوديم
من لباسم طلايی بود
کسی پيراهنی به رنگ بنفشه داشت
و سرش را روی شانه­ام خم کرد تا مهربان باشيم
ما در نور حل شديم وقتی روشنی شکفت و چشمان تو خنديدند
يکی هم نيامده بود. اسمش به يادم نيست.
کسی هم يکسره می گفت:
چرا چراغ ها امشب اين همه کم نور است؟

۳
ايستاديم. عکس گرفتيم
زير باران­ها و هلهله­ها
عکس من نيفتاده است.
تو نيامده بودی
من سايه داشتم
در عکس، غايبم....

بالاي صفحه