رفتن نازنین نظام شهیدی سخت تلخم کرد و سخت بر حیرتم افزود. اما به سوگ نمینشینم. با پرواز شعرش که سرشار از زندگیست، گاه تاریک و تلخ، گاه حیران و شگفتزده، گاه معترض، گاه ناامید، و گاه امیدوار، پرواز میکنم. و هر بار که پرواز میکنم، با او ملاقاتی دارم در میعادگاه زندگی.

با شعرهای زیر (که از سایت کتاب شعر، به سردبیریی روشنک بیگناه، برگرفتهام)، با نازنین ملاقات میکنم تا به او بگویم که:

بیهوده پهناور نبودهای. م.ت.

 

چند شعر از

 نازنین نظام شهیدی

 

1
جهان نو
      اینک کشف جهان نو،
با لمس حفرههای به جا مانده
بر ملافهها و بالشها،
                                    آغاز میشود.
جهان تازه، یعنی:
                        زمین معصومی،
که تنها ساکنش، سپیده دم است
            و می داند
چه وقت باید لمس کند،
لیوان واژگون و نقش ملافه را...
                                                            از کتاب: ماه را دوباره روشن کن
 
2
بر سه شنبه برف می بارد
 
برف پاک کنها
دست تکان میدهند
بر سه شنبه برف میبارد
 
دست تکان می دهیم:
- خدا حافظ... 
 
برف پاک کنها
از روی تو
برف سه شنبه را می روبند
 
من دست تکان میدهم
نقش تو را پاک میکنم
- خدا حافظ ...
 
بر جادهی خالی برف میبارد
و برف پاک کنی
دیوانه وار
به این سو و آن سوی جدار گلو میکوبد
 
در گلویم بر نام تو برف می بارد ...
 
3
تبعیدی
نه می چرخاندمان
                        باد
نه زمین میفرسایدمان
 
تبعیدیی دست مهتابیم:
دستمالی کهنه
که در جیب بارانیی سال پیش
                        فراموش میشود.

                                             از کتاب: بر سه شنبه برف می بارد
 
4
الو
 
 زیر ابرهای تو ایستادهام
و گلویم گرفته است
کنار ِ تابستان
تلفن زنگ میزند
این ابتدای بارانهاست...
 
گوشیی تلفن ابری ست
رنگها گرد ِ شمارهگیر میپیچند
بوی باران بر انگشتان حلقه میزند.
روی سیمهایی که به اندازهی این هجرانی سیاه و طولانی ست
بر صدایت بوسه میزنم
و ناگهان
تابستانی میان بارانم
 
 
5
تنها صدای باد
 
بیهوده پهناوریم
گورستانها در ما گسترده میشوند
و سنگها دری هستند
که بر گذشته میبندیم.
گستردگی
راهی جز به سنگهای سپید
نخواهد برد.
 
ما هنوز می چرخیم
و از تو ساعتی بهجا مانده است
که صدای خفیفش هنوز میآید
عقربههایش تاریک میچرخند
و ما هنوز میچرخیم
 
کسی بهار را کوک نمیکند
تا از طرح زمستان دورتر برویم
حتا وقتی که خستهایم
 
ماه کهنه باز میگردد
تا بر بوسههای بوگرفته بتابد
و شب که تکرار میشود،
جورابهای سیاه زنی است که دیگر نیست
 
گلهای پژمرده
بوی گلاب و باد
تنها صدای باد
و شب که بر درهای ِ بسته فرود میآید
روبان ِ سیاهی است

               از کتاب: اما من معاصر بادها هستم

                                             

از شعرهای تازه تر که هنوز در مجموعه ای گرد نیامده اند:

6
این جا تهران است
 
- آن کشتی پهلو گرفته، از آن ِ من است
همان کشتیی کوچک ِ سبز با آن الههی برهنهی مصری
که انتهای کوچه ای باریک پارک شده است
شاید آقا، شما هم دریانوردی گمشده هستید
آن بندر چه نام داشت؟
صیدا؟
والنتسیا؟
صور؟
تهران نبود؟
 
بندری بی آب و مرجان و صدف
با برجهایی مواج میان اسکلت نهنگهای مرده
و شاه راههایی که از میان ِ قفس ِ دندانهای ِ فسیلی میگذرند
چراغهای رنگیی چشمک زن، فانوس دریایییِ دریایی است
                                                                        که دیگر نیست
 
فتیلهی صبح که بالا کشیده می شود
"زیر آفتاب باز هم هیچ چیز تازه نیست"
 
اما آن دریانورد گم شده شاید به خاطر بیاورد
کشتیاش در کدام کوچه پارک شده و ناگاه الههی محافظ کشتی را
با دو دست گشاده، بر سر در ِ سینمایی مفلوک باز شناسد
 
این جا تهران است.
 
 
7
هماغوشی
 
باید ظاهر شود این نگاتیو ِ اندامها و پیچش ِ آه ها و نفس ها
در نوری که به آهستگییِ اتفاق ِ یک هماغوشی است
زیر آن نور قرمز رنگ که برای ظهور میتابد، همه چیز به وضوح ثبت میشود:
 
عکسهایی از انحنای بازوانت وقتی در من شنا کردی
با رنگهای تند من و تو، در این خلیج که بندرگاهی است در تن ِ من
تو پیش میراندی، پبش میراندی
                                    و ساحل متورم بود
 
دستان من صخره را می جُست
و دستان تو امواج مرا
چنان مغروقی در من چنگ میزدی، در آبهایی که خلیج اندامم بود
گویی به ساحل نمیرسید دستهایت که آبهای مرا میشکافت.
 ***
چند خط ِ ساده بیش نبودم
اما دستان تو مرا به داستانی پیچیده بدل کرد.
 
8
دون ژوان
 
شاید به دنبال عکس من بودید
                        که بدنها را ورق زدید
                        پستانها را ورق زدید
                        صفحهی پا ها را گشودید
                                                در کتابهای بیشمار
 
کارت پستال ِ ارزان ِ مَهبلهای بنفش را جستجو کردید
                        تا به عکس براق ِ من برسید
                        به زوایا و انحنای آن چه
                        اعضا و اندامهای من است
 
انگشتانتان به خاک ِ چرب ِ مردگان آلوده است
به چربی ِ پستانها و مهبلهای مرده که خاک را آغشته است
باید مراقب بود روی این عکس ِ رنگییِ نو
                                                خط نیندازد انگشت ِ چربتان...
 
9
سه روايت از يک عکس

۱
عدسیی دوربين دايره ای کامل است
تا همه را با هم بغل کنم.
همه ايستادند تا رو به سالهای نيامده، لبخند بزنند.
روشنی ترکيد
اتاق خيس شد

۲
ما زير برق چشمان پرستارهی تو ايستاديم
تا عکس بگيريم و مهربان بوديم
من لباسم طلايی بود
کسی پيراهنی به رنگ بنفشه داشت
و سرش را روی شانهام خم کرد تا مهربان باشيم
ما در نور حل شديم وقتی روشنی شکفت و چشمان تو خنديدند
يکی هم نيامده بود. اسمش به يادم نيست.
کسی هم يکسره می گفت:
چرا چراغ ها امشب اين همه کم نور است؟

۳
ايستاديم. عکس گرفتيم
زير بارانها و هلهلهها
عکس من نيفتاده است.
تو نيامده بودی
من سايه داشتم
در عکس، غايبم....

بالاي صفحه

2005 by Maliheh Tirehgol. 
To Editor: ghorfeh@mtirehgol.com For Technical Support: techsup@mtirehgol.com
This page was last updated on 09/16/2016 .