منصور خاکسار

کو آینه

باد و

پر وُ پرواز ِ تن

برهنگی را

به کفِ آفتاب داده است.

مژه برنمی­داردم

به اختیار

از خم ابرو

             و بی­پردگی­ی چشم

و لغزش ِ ترمه­ای

        به کوتاهی­ی نفس

                             بر پستان

کو آینه

تا شکفته شود

از گلی که

           بوسه

                بر آب داده است.

ژانویه­ی 2005