اسماعیل خویی

غزلواره *

 

مگر نه شعر خواهر زیباییست؟

مگر نه من

             در برابر زیبایی

                              هیچم؟

پس از کجاست،

                   نمیدانم،

و یا چراست

              -- زیبا خانم،

                          زیبا جانم!

که باز،

        باز،

            از من میپرسی

که از کجاست

و یا چراست

که، مثل مارِ نخستین،

جهان و جان خدا را

                      وانهادهام

و در تو میپیچم.

 

جوانهایست دل خوبت از جوانیی من:

چرا که از قدیمترین دندهی خودم به جهانت آوردند

و مادرم گشتی،

دخترکم،

         دلبرِ من،

                  همسرم!

چرا که هرگز درنیافت مرا

                             مادری که هیچگاه نشد باشد

فراترینهای از هیچ

                     در انبوه خودپرستیی پدرم؛

و جز خیالی از آسودن در مهربانیی اردیبهشتیی تو نبود

تلنگری

         کز خواب بیگذشته و بیآینده

                                           در بهشتِ خدا

                                                           بیدارم کرد

و از هر آنچه خدایی بود

                              اما خودم نبود

                                            بیزارم کرد.

و از خودت میپرسم:

                       جوانهی جانِ جوانِ من

                                                 --حوا جانم،

                                                            حوا خانم!

چرا نباید بتوانی

                    دیگر بار

                              فریبم دهی؟

مگر من آدم نیستم؟

مگر فراتر از آغوش تو بهشتی هم هست؟

مگر،

     اگر تو نباشی،

برای من

گذشتهای،

           اکنونی،

                   آیندهای

--سرشته بافتش

              از شادیی سرشتیی من

                                  در خط بیشناسهی هر گونه سرنوشتی هم هست؟

 

12 مارس 96- بیدرکجا

* برگرفته از کتاب: پژواک جانسرود دلآیینگان، لس آنجلس: شرکت کتاب، زمستان 1378، ژانویه 2000، صص 61 تا 63.

بالای صفحه

2005 by Maliheh Tirehgol. 
To Editor: ghorfeh@mtirehgol.com For Technical Support: techsup@mtirehgol.com
This page was last updated on 09/16/2016 .