اسماعیل خویی

غزلواره *

مگر نه شعر خواهر زیبایی­ست؟

مگر نه من

             در برابر زیبایی

                              هیچم؟

پس از کجاست،

                   نمی­دانم،

و یا چراست

              -- زیبا خانم،

                          زیبا جانم!—

که باز،

        باز،

            از من می­پرسی

که از کجاست

و یا چراست

که، مثل مارِ نخستین،

جهان و جان خدا را

                      وانهاده­ام

و در تو می­پیچم.

جوانه­ای­ست دل خوبت از جوانی­ی من:

چرا که از قدیم­ترین دنده­ی خودم به جهانت آوردند

و مادرم گشتی،

دخترکم،

         دلبرِ من،

                  همسرم!

چرا که هرگز درنیافت مرا

                             مادری که هیچ­گاه نشد باشد

فراترینه­ای از هیچ

                     در انبوه خودپرستی­ی پدرم؛

و جز خیالی از آسودن در مهربانی­ی اردیبهشتی­ی تو نبود

تلنگری

         کز خواب بی­گذشته و بی­آینده

                                           در بهشتِ خدا

                                                           بیدارم کرد

و از هر آن­چه خدایی بود

                              اما خودم نبود

                                            بیزارم کرد.

و از خودت می­پرسم:

                       جوانه­ی جانِ جوانِ من

                                                 --حوا جانم،

                                                            حوا خانم!—

چرا نباید بتوانی

                    دیگر بار

                              فریبم دهی؟

مگر من آدم نیستم؟

مگر فراتر از آغوش تو بهشتی هم هست؟

مگر،

     اگر تو نباشی،

برای من

گذشته­ای،

           اکنونی،

                   آینده­ای

--سرشته بافتش

              از شادی­ی سرشتی­ی من—

                                  در خط بی­شناسه­ی هر گونه سرنوشتی هم هست؟

12 مارس 96- بیدرکجا

* برگرفته از کتاب: پژواک جانسرود دلآیینگان، لس آنجلس: شرکت کتاب، زمستان 1378، ژانویه 2000، صص 61 تا 63.