پوشش موقت است؟

به رضا قاسمی و

«چاه بابل»اش

یال دَ­­­م­دارِ عصر  

 اسب را عرق کرده بود

زیر پوستِ تر

ماهیچه سفت بود  

که معرفی می­کرد به ساحل      شکل دویدن را

و معرفی می­کرد شکل دویدن را     به شکل­های منقّش ساحل

کف روی شن تن می­کشید     نقشه­های سفید می­کشید 

ازهمان  ِگردی­ی زرد     تا همین خط نازک سرخ      از مدام      مدام عرق می­چکید

 

سرخی پرید 

 ساحل به سوسو رسید

ماهیچه هنوز    

 زیر پوست تر      تراوش می­شد وُ می­شد  وُ می­لغزید

صدای نعل به دریا می­رفت      تا با دریا برگردد     هی رفت وُ هی برگردید

جنس نعل را     دادستان      از مُهرهای حاشیه می­ پرسید      

شاهد قسم خورده بود     نشسته بود روی آن صندلی و گفته بود:      دویده بود     دویده بود     بر نقشه­های سفید

دویده بود       از خط به دایره       از دایره به خط        با مُهرهای آهنی

دادستان باور نکرده بود 

هیأتِ منصفه به این جا رسیده بود که:        دویده بود       دویده بود       تا چروک پوست و لَختی­ی ماهیچه

و از آن جا به دفن        تا دوباره به دنیا آید  

هیأت منصفه این را ندیده بود که       موضوع رأی        دنیا را از دنیا پس گرفته بود

 

یال و خیال

مرا عرق می­کند در عصرهای دَمدار

و نعل

خط و دایره را به تعویق می­اندازد       با لغزشِ  پرتراوشِ  ماهیچه       در غیاباسب

 

خویشاوندی       ذره ذره       از فراز زمان؟

خویشاوندیم       یکدیگر       با ذره­های مکان؟

خویش       اتفاق می­افتد       در زمان و مکان؟