گراناز موسوی

چهار صد ضربه [i]

کاش کنار جیبم باز

انارِ تلخی بود

در بسترت کشاله می­رفت و من

نزدیک­تر می­شدم

به زن

بزن هفتاد ضربه را

تا هی زن­تر شوم کنار سنگ­ها

بزن باران

وای

گفت: بزن کنار!

گفتم: کنار رابطه خیس می­شوم

نزن! می­زنم

پیش از آن که هفتاد ردّ قرمز

جوانی­ام را خط خطی کند

مرا زن­تر

می­زنم       پس ­زنم

و هستم تا آخرِ ساران       بنگ

باران             سنگ

دیگر سر از خودم نیست

بزن      وای      تنم پر از انار می­شود

سَرَم به سنگ نمی­خورد

بزن      دنگ      دنگ

زمان نمی­ایستد

 

کنارِ ایست

های در جیب­هامان که می­گردند

جز آفتابی که از پرده بیزار است

خیالی نیست.

بالاي صفحه