ملیحه تیره گل

کناره­ی تلخ

تا بپرسم از تو

که آینه­ی کولیان سرکش را

کِی، کجا، چه­گونه پیدا کردی،

از کناره­ی تلخ ِ شبانه­ات سرک می­کشم

در بریده­های مهتاب

بریده­ بریده شتک می­خوری بر دیوار و پا می­کوبی ...

میله و دیوار

تا ماه

به هم می­آیند

و تو پا می­کوبی...

 

تو پا می­کوبی...  پا می­کوبی...

تا یال و شیهه

از دیوار و میله

گذر می­کند

و در دوردستِ باد

می­پیچد می­پیچد می­پیچد تا این گریوه­ی پرت

که من بر آن ایستاده­ام.

 

سرک می­کشم:

آینه­ای در دست

از کناره­ی تلخ گذر می­کنی

جاپای زخم، سیمای وقت را چرک­تاب می­کند

و شرم زمین -- سُرخ­تاب و گرم--

آینه­ات را آرام آرام، از هام ِ مِه پاک می­کند.

«چرک­تاب» که حتماٌ می­کند

«پاک»؟ نمی­دانم تا کجاها می­کند یا اصلاٌ نمی ...

اکتبر 1987