شش شعر از

پروین باوفا

1

شبنم

حیاط خلوتم

 سرش سخت

با بوته های سبز

و علف­های هرز

                              گرم است   

و نمی فهمد

        شبنمی که می چکد

                      بر گل های کاغذی

                                 اشک ستاره ای است

                                                  که غروب می کند

                                                                     هر صبح

                                                                              در اتاق خواب من

ژانویه 2004

2

اخم

خوابم نمی برد

اگر که بدانم

تلاش موری که

                      دانه می کشد

با اشاره ی مژگان نازکم 

                              به هدر رفته است                    

خوابم نمی برد

 اگر که بدانم 

پرنده­ای که در

             حیاط خلوتم 

                                لانه کرده است

با شلیک عطسه­ام

              از روی 

                        تخم هایش پریده است

خوابم نمی برد

اگر که بدانم

ماهی­ی تُتگ کوچکم

نفسش تَنگ یک جرعه

                                 آب تازه است

نه! خوابم نمی برد

--نه یک شب که هزار شب--

اگر که بدانم

جای پای نگاه بی گدارم

بر گونه­های  کسی

                               نفش بسته است 

آزارم به تن

         خشک برگ هم

                 نمی رسد

                  چه رسد

                          به دل سبز وُ صاف تو 

نوامبر، 2004

3

گل سرخ

پرسید:

به گونه­هایت چه می زنی

 که همیشه سرخ

                    به رنگ

                             گل­های محمدی­ست

گفتم:

 نشنیده­ای؟

        روزگار هم

                     دست بزن دارد

گل های سرخ ِ باغ

از چکیده­های دلم

رنگ خون گرفته­اند

نوامبر2004

4

ساز ِ شنیدنی

از بس که آوای دروغ

از تارهای صوتی­ی یک بار مصرف

                                           شنیده­ام

پرده­های نازک گوش­هایم

بی اختیار

بر هر صدای ناشناس 

کشیده می شوند                                       

صدای تو اما

 ساز دیگری­ست                               

صدای تو

نه پژواک بخل

نه ارتعاش حسد

که انعکاس مهر و زیبایی­ست                      

صدای تو بی گمان

                     هم «آن»ی­ست

که فروغ می­گفت:

                    ماندنی

هم «آن»ی­ست که من می­گویم:

                                        شنیدنی        

تعارف نمی­کنم                                                               

نوامبر 2004

5

یاقوت شکسته

پس می­گیرم

دلم را

ز دست­های گهرناشناس ِ دوست

می نشانمش

             برتارکِ گل­واژه­های شعر

عجب!

چه تلألویی دارد

یاقوت شکسته

بر حلقه­های نور

دسامبر 2004

6

تابلو

در آسمانی که

بر بوم کشیده­ام

هیچ پرنده­ای 

  پر نمی­زند

جز پرنده­ی دلم

که با بال­های شکسته

                         هنوز هم 

                                عاشق پریدن است

دسامبر 2004