شش شعر از

پروین باوفا

1

شبنم

 

حیاط خلوتم

 سرش سخت

با بوته های سبز

و علفهای هرز

                              گرم است   

و نمی فهمد

        شبنمی که می چکد

                      بر گل های کاغذی

                                 اشک ستاره ای است

                                                  که غروب می کند

                                                                     هر صبح

                                                                              در اتاق خواب من

ژانویه 2004

 

 

 

2

اخم

 

خوابم نمی برد

اگر که بدانم

تلاش موری که

                      دانه می کشد

با اشاره ی مژگان نازکم 

                              به هدر رفته است                    

 

خوابم نمی برد

 اگر که بدانم 

پرندهای که در

             حیاط خلوتم 

                                لانه کرده است

با شلیک عطسهام

              از روی 

                        تخم هایش پریده است

خوابم نمی برد

اگر که بدانم

ماهیی تُتگ کوچکم

نفسش تَنگ یک جرعه

                                 آب تازه است

نه! خوابم نمی برد

--نه یک شب که هزار شب--

اگر که بدانم

جای پای نگاه بی گدارم

بر گونههای  کسی

                               نفش بسته است 

آزارم به تن

         خشک برگ هم

                 نمی رسد

                  چه رسد

                          به دل سبز وُ صاف تو 

نوامبر، 2004

 

 

 

3

گل سرخ

 

پرسید:

به گونههایت چه می زنی

 که همیشه سرخ

                    به رنگ

                             گلهای محمدیست

گفتم:

 نشنیدهای؟

        روزگار هم

                     دست بزن دارد

گل های سرخ ِ باغ

از چکیدههای دلم

رنگ خون گرفتهاند

نوامبر2004

 

 

 

4

ساز ِ شنیدنی

 

از بس که آوای دروغ

از تارهای صوتیی یک بار مصرف

                                           شنیدهام

پردههای نازک گوشهایم

بی اختیار

بر هر صدای ناشناس 

کشیده می شوند                                       

صدای تو اما

 ساز دیگریست                               

صدای تو

نه پژواک بخل

نه ارتعاش حسد

که انعکاس مهر و زیباییست                      

صدای تو بی گمان

                     هم آنیست

که فروغ میگفت:

                    ماندنی

هم آنیست که من میگویم:

                                        شنیدنی        

تعارف نمیکنم                                                               

نوامبر 2004

 

 

 

5

یاقوت شکسته

 

پس میگیرم

دلم را

ز دستهای گهرناشناس ِ دوست

می نشانمش

             برتارکِ گلواژههای شعر

 

عجب!

چه تلألویی دارد

یاقوت شکسته

بر حلقههای نور

دسامبر 2004

 

 

 

6

تابلو

 

در آسمانی که

بر بوم کشیدهام

هیچ پرندهای 

  پر نمیزند

جز پرندهی دلم

که با بالهای شکسته

                         هنوز هم 

                                عاشق پریدن است

دسامبر 2004

 

بالای صفحه

2005 by Maliheh Tirehgol. 
To Editor: ghorfeh@mtirehgol.com For Technical Support: techsup@mtirehgol.com
This page was last updated on 09/16/2016 .