آزاده فرهمند

عطسه

عطسه کردم

و پیرزن آبله رو را که چشمانش به رنگ حسادت بود

از همسایگی­ی خود به دو قاره آن طرف­تر پرتاب کردم

و او آن چنان گُرُمپ به زمین اصابت کرد

که همه­ی رئیس جمهورهای جهان

خُرده حساب­های خود را با یکدیگر فراموش کردند

و به اصل مشترک وحدت رسیدند.

 

عطسه که کردم

فهمیدم که دیگر صبر جایز نیست

و رؤیاهایم نیز قابل کورتاژ نیستند

پس آن­ها را بغل زدم

اضطرابم را صمیمانه قورت دادم

و فهمیدم که خدا هم اگر

جهان را با یک عطسه می­آفرید

و شش روزِ بعد را استراحت می­کرد

این قدر زودرنج نمی­شد.

می 2002