غرفهی آخر- ژوئن 2005

حسین نوشآذر

شعر صراحت، شعر برهنگی*

 

زیبا کرباسی در اشعارش از نظر ژرفای نگاه به هستی، به قلمرو شطح نزدیک میشود. شوریدگیی توام با والاییی طبع زنانه که در خارج از جغرافیای وطن از شورش نیز نشان دارد، راه او را به شعریت یک شعر باز میکند، و ما را به عمق یک نگاه میبرد. از این نظر اشعارش، از ساخت و قوالب جا افتاده دور میشود. شعر او در یک مفهوم متوسع، شعر صراحت است و شعر برهنگی است. شعر زنی است که بیواهمه از داوریی خردهگیران، به قصد زدودن هر چه آلودگی است، به آبهای خروشندهی کلام تن میسپرد.

بنا بر این، خوانندهای که به بیماریی ادبیات مبتلا نیست، ساده و بیواسطه با شعر کرباسی اخت میشود و از شگفتزدگیی شاعر در نگریستن به اشیاء، شگفتزده میشود. مهمترین ویژگیی اشعار زیبا کرباسی در دفترهای پیشین، اما این است که شاعر، در شعر خود به یک تجربهی قدسی، که یکسره در ستایش عشق و زندگی است، دست مییابد. شاعر هر آن چه را که در سویهی مرگ و گناه و سرزنش وجدان قرار دارد، محکوم میکند، و به هر آن چه که از زندگی نشان دارد، رأی میدهد، و ما را با خود همرأی میکند.

در مجموع، به دلیل یگانگی و یک رنگیی شاعر و زندهکامی و شادکامیاش، از سرودههای او نوایی عرفانی و آشنا به گوش میرسد، که هر گاه با رنگی از تجربههای زندگی و تصویرپردازیهای موجز و دقیق بیامیزد، این استعداد را دارد که نمونههایی ماندگار از شعر فارسی را که از تجربهی غربت و زیستن در تبعید مشحون است، به گنجینهی شعر فارسی بیافزاید.

 

*برگرفته از پایانهی دفتر جیز، سرودهی زیبا کرباسی، لندن: فرهنگ فردا، 2002.

عنوان مقاله، پیشنهاد غرفهی آخر است.

 

بالای صفحه

2005 by Maliheh Tirehgol. 
To Editor: ghorfeh@mtirehgol.com For Technical Support: techsup@mtirehgol.com
This page was last updated on 09/16/2016 .